Dag 9 – Donderdag 5 juli 2012 – Fluans – Cernon – 101 km

Iedereen slaapt heerlijk in het prachtige, oude huis. Om half 9 komt er langzaam maar zeker beweging. We ontbijten in de grote keuken. Een uitstekend ontbijt met de beste croissants tot nu toe (goedgekeurd door expert Charlotte). We proberen op tijd te vertrekken maar mijn achterband staat plat, dus eerst nog een nieuwe binnenband steken. Maar dan kunnen we toch op weg.

De temperatuur is prima, er hangen veel wolken maar de zon komt toch nog regelmatig piepen. Het weer is wel een contrast met vorige week donderdag toen we in volle zon konden ontbijten op de binnenplaats van Vijverdal!

We vertrekken richting het Jura-gebergte. We zien de eerste zomerse terrasjes in de dorpjes verschijnen en we passeren de eerste wijngaarden. Dit is duidelijk al meer zuidelijk van sfeer. Terwijl we in de verte het Jura gebergte zien opduiken, wordt het weer meer dreigend. De donkere wolken drijven ons gelukkig voorbij en voorlopig krijgen we alleen maar wat zacht gedruppel.

Precies 1 week na de beklimming van de col de Rosiere, staat nu de Col de Persee op het programma, een klim van 6% gemiddeld maar wel 4.5 kom lang. Vol goede moed beginnen we eraan. Erik, onze berggeit, voorop; een beetje daarachter rijd ik en opa sluit de rangen. Het klimmen gaat verrassend goed. Het is niet te steil dus het is makkelijk om een goed ritme te vinden dat je lang kan volhouden. We komen alle drie gezwind boven, zonder echt diep te zijn gegaan. Of dit voorspellend is voor wat ons nog te wachten staat, dat zal echter nog moeten blijken.

Kort na beklimming, boven op het plateau, ontmoeten we de volgwagen. Aan een schitterend uitkijkpunt eten we de lunch, beschut onder de bomen want het is weer een beetje aan het druppelen. Daarna blijven we boven op het plateau rijden tussen het belgerinkel van de bergkoeien, met af en toe prachtige vergezichten.

De weg gaat een beetje op en af en uiteindelijk krijgen we een lange afdaling. Langzaam wordt het minder grijs en de zon komt langzaam terug te voorschijn. We krijgen dan nog onze volgende beklimming (2.5 km aan 5%) om uiteindelijk bij het hoogste punt van onze route uit te komen in Onoz (op de Mont Ventoux na uiteraard). Daarna volgt nog een lange afdaling met zicht op het prachtig blauw-groene stuwmeer onder ons en dan arriveren we in Cernon, een klein dorpje van amper 150 inwoners maar er is een mooi hotelletje met een gezellig terras erbij.

We eten buiten een plat du jour, maar bij het abrikozentaartje als dessert moeten we naar binnen vluchten voor het naderend onweer. Buiten begint het te gieten maar dat vinden wij niet erg, liever deze nacht dan morgen. En zo hebben we al meer dan 900 km afgewerkt, op de pedalen voor het psychose-onderzoek!

Inez

Véél meer foto’s