De wind, die eigenlijk alleen zo nu en
dan maar eens komt neergestreken, voortdurend komende van en onderweg naar
elders, maar nooit constant op één plaats bezig, draagt vlaagsgewijs nu eens
verkwikkende, dan weer onverkwikkende geuren aan, en soms een wolk vlinders of
libellen, maar ook wel soms een zwerm zwarte vogels, en is hij weer voorbij,
dan blijft nog geruime tijd alles in de tuin, wat maar bewegen kan en door hem
is aangeraakt, in beweging.’

Deze mysterieuze volzin vind ik terug in
een aantekenboekje van meer dan tien jaar geleden. Ik heb hem nooit in enige
tekst, kunnen gebruiken, maar na al die jaren zet ik hem hier maar neer. Ik
weet nu dal deze zin een metafoor is: hij zou in een rouwadvertentie of in een
doodsbrief kunnen staan. ‘De wind’, dat is: iemands leven.

Niets bestaat dat
niet iets anders aanraakt.

Jeroen Brouwers

‘Louwhoek’, Exel

30 januari – 2 mei 1981

De volledige tekst kan je vinden op mijn website www.bobgermeys.be