Afscheid van Maddy Annaert op 7 maart 2018.

Ik wil graag een paar woorden zeggen bij het overlijden van Maddy Annaert – eigenlijk is het Maddy Vlegels, maar ik ben er van overtuigd dat 99% van de mensen haar kennen als Maddy Annaert … vandaar. Maddy was lid van het Edegems Volkskunst Komitee en als woordvoerder van deze v.z.w. wil ik graag afscheid nemen van haar.

Ik leerde Maddy zowat 35 jaar geleden kennen. Bij het toenmalige Volksdansfestival zochten ze een nieuwe presentator en men kwam daarvoor bij mij terecht. Op een mooie zomerse avond moest ik mij komen voorstellen aan het toenmalige bestuur van de v.z.w.: Bea en Rik Bruloot, Jan Verhaeverbeke, Jos en Maddy Annaert.

Het ging er daar ernstig aan toe en ik moest bewijzen dat ik iets wist van geschiedenis, cultuur en wereldpolitiek vooraleer ik werd aanvaard … maar het lukte en vanaf die dag ken ik Jos en Maddy …

Het viel mij onmiddellijk op dat Jos en Maddy geen tafelspringers waren, maar stille werkers.

Met hun beiden waren ze in die tijd in het Edegems Volkskunst Komitee verantwoordelijk als secretaris, penningmeester, selectie groepen en verantwoordelijke voor de gastgezinnen … 4 functies die later door veel meer mensen zouden worden opgenomen, maar Jos en Maddy deden dat onder hun tweetjes … Niet één dag, niet één week, niet één maand, maar gedurende tientallen jaren. Frieda, Paul, Veerle, Annie, Chris en An die later deze functies zouden overnemen, weten als geen ander wat een huzarenstuk Jos en Maddy gedurende al die jaren hebben waargemaakt

Zoals in elke vereniging ging ook het EVK wel eens door stormachtige tijden, met discussies en meningsverschillen maar er was altijd één constante rustgevende factor: Jos en Maddy.

En het valt me op hoe vaak ik hier Jos en Maddy zeg …. maar dat was een begrip, je had Jos en je had Maddy … maar je had ook Jos en Maddy … en als er gevraagd werd waar de vergadering doorging, was het niet bij Jos en niet bij Maddy, maar bij Jos en Maddy … waarmee ook meteen gezegd is hoe zij bij mekaar hoorden … waar Jos was, was Maddy en waar Maddy was, was Jos en toen ze op latere leeftijd een beetje sukkelachtig werden, was het mooi om te zien hoe ze allebei een beetje sukkelden maar samen waren ze sterk, samen konden ze nog alles … samen.

Het liefste wat Maddy deed was omgaan met de gastgezinnen van het wereldDANSfestival.

Het was elk jaar opnieuw een hele klus om voldoende gastgezinnen te vinden, maar dan ging Maddy wat zij noemde: puzzelen. En puzzelen dat was een hele speciale techniek die alleen zij beheerste en waarbij zij mensen die hadden gezegd dat ze dat jaar geen gastgezin konden zijn toch kon overhalen om mee te doen. Zij was dan op zoek naar ‘beddekes’ …. en zo leerden we Maddy ook kennen, altijd vriendelijk maar ook heel doortastend, doelgericht tot ze haar zin kreeg.

Het computertijdperk is aan Maddy voorbijgegaan, maar zij had haar eigen methode: een fiche systeem waarop zij nauwgezet bijhield welk gastgezin in welk jaar – tussen 1975 en 2016 – van welk land gastgezin was geweest van jongens of meisjes of een echtpaar … ze wist het allemaal. Sterker nog in 80 % van de gevallen wist ze het uit haar hoofd. Veerle en Annie die later haar taak overnamen stonden vol bewondering voor haar fenomenale geheugen. Zij werden ook regelmatig bij Maddy uitgenodigd … om eens te komen babbelen … en als ze naar huis gingen, had Maddy vaak vriendelijk, doortastend, doelgericht haar zin gekregen …

Met verjaardagen had Maddy ook iets speciaals en velen onder u zullen bij hun verjaaardag een attent telefoontje gekregen hebben van Maddy. Zelf kreeg ze bij haar verjaardag op 9 december, kaartjes van uit meer dan 60 landen.

De laatste jaren kreeg Maddy een beetje problemen met haar gezondheid maar dat veranderde niets aan haar interesse voor het wereldDANSfestival en toen ze voor een paar jaar kort werd opgenomen in Immaculata, net in augustus tijdens het festival, hebben een paar medewerkers haar heel gelukkig gemaakt, door haar in een rolstoel naar de seniorennamiddag te brengen, waar ze bijna meer aandacht kreeg van het talrijke publiek dan de optredende groepen.

Uteraard heeft Maddy het wereldDANSfestivalEDEGEM altijd vertegenwoordigd in de gemeentelijke cultuurraad en bij de CIOFF, het internationale overkoepelende orgaan voor festivalorganisatoren.

Wij leven jammer genoeg in een tijd waar cultuur niet meteen het waardevolste is in onze samenleving en twee jaar geleden is haar geliefde wereldDANSfestivalEDEGEM – na 41 jaar – spijtig genoeg om financiele redenen moeten eindigen. Het is dan ook haast symbolisch dat we nu vandaag afscheid moeten nemen van de vrouw die ooit mee aan de wieg stond van deze prachtige organisatie.

Ik wil eindigen met woorden van dank, woorden van respect, woorden van waardering.

Bedankt Maddy voor je goed humeur, je energie, je gastvrijheid.

Door jouw leven heb je gedurende 40 jaar Edegem op de kaart gezet. Dank zij jou klinkt Edegem in vele landen en alle continenten als een gemeente waar vriendelijke mensen wonen, waar het goed is om te leven. Onze slogans: Edegem een festival van vreugde en vriendschap … Edegem waar de wereld zich thuis voelt … kwamen bij jou tot leven … de vreugde en de vriendschap kon je aflezen op je gelaat en bij jou was iedereen welkom.

Maddy bedankt voor alles en maak je geen zorgen, we zullen Jos niet vergeten.

Namens het Edegems Volkskunst Komitee

Bob Germeys

Rouwpagina: http://bobgermeys.be/maddy.html