Blog Image

Bob Germeys

Dromen - Denken - Doen - Durven - Doorzetten

De vreugde van het leven is de vreugde van het onderweg zijn. Als iemand zijn ogen maar hoefde dicht te doen en direct op de top van de Himalaya kon worden gezet, zou hij niet zo genieten als de klimmer die van top tot top trekt en de verschillende uitzichten ziet en onderweg verschillende mensen ontmoet. De hele vreugde is de reis zelf.

2019 – Klimaat

Algemeen Posted on 2019-02-22 11:54:44

Meer over ons klimaat klik hier.



2019 – 1 januari

Algemeen Posted on 2019-01-02 18:06:15




2018 – Silence

Algemeen Posted on 2018-11-11 12:39:33



2018 – Nacht van de bib

Algemeen Posted on 2018-10-25 07:10:50

27 oktober – Nacht van de bib in Bilzen – http://www.nachtvandebib.be/inez-germeys/

Inez Germeys is een Bilzerse psychologe en hoogleraar Contextuele Psychiatrie.
Met inzicht en ervaring komt zij ons meer vertellen over de wereld van psychische problemen en de mensen die ermee te maken krijgen.

Volledige programma: www.nachtvandebib.be



2018 – Michael De Cock

Algemeen Posted on 2018-09-24 10:11:32

Schrijver Marcel Proust beantwoordde ze ooit in een
vriendenboekje, nu geeft De Morgen er een eigenzinnige draai aan. Vijfentwintig
directe vragen, evenzoveel openhartige antwoorden. Vandaag: Michael De Cock
(45), acteur en artistiek leider van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg. Wie is
hij in het diepst van zijn gedachten?

1. Hoe oud voelt u zich?

“Ik voel mij jonger dan ik ben, 45 vind ik akelig snel
richting 50 gaan. Zo oud voel ik me niet, hoewel ik wel met een zekere ernst
geboren ben.

“Ik schrijf kinderboeken voor 8- tot 10-jarigen. Op de een of andere manier is
dat een leeftijd die ik heel makkelijk kan invoelen. Die periode heeft me echt gemarkeerd. Ik ga er altijd van uit dat je een
heel directe lijn hebt met je kindertijd. Bewust of onbewust. De pre­puber­teit is de periode van de ­eerste grote
gevoelens. Je hebt nog niet te veel last van je hormonen of van peer pressure,
de druk van de groep. De dingen overkomen je voor het eerst: je eerste
verliefdheid, je eerste verdriet, de eerste keer dat je je alleen op de wereld
voelt, dat je beseft dat je een individu wordt. Als schrijver kan ik daar nogal op een ongecompliceerde, niet-psychologische
manier naar kijken. Ik geloof meer in behaviorisme of registratie dan in koorts­achtig
zoeken naar waarom mensen dingen doen. In dat laatste is Jef Vermassen een kei.
(lacht) Hij probeert altijd ­causale verbanden bloot te leggen, slechte
literatuur doet dat ook. In die zin vind ik dat dus een interessante leeftijd:
alles overkomt je gewoon. Je leven is nog helder en onbezoedeld. Mentaal heb ik
nog altijd een sterke band met die tijd.

“En fysiek? Onlangs postte ik als grap op Twitter: ‘Ik
voel me tegenwoordig wel stram als ik opsta. Is dat nu het einde van de zomer?
Of is dat de leeftijd?’ Vreemd genoeg reageerden er heel wat mensen op, onder
wie Hilde Van Mieghem, dat het de leeftijd was. Niemand zei: maar nee, Michael, je bent nog zo jong. Daar had ik toch stiekem op gerekend. (lacht) De ­anderen bepalen
je leeftijd, hè. Als regisseur heb ik een tijdje volop meegedaan met de
youngsters, maar op een bepaald moment geven die jonge acteurs aan dat je er
niet meer bij hoort. Mensen bekijken je plots als oud. We bestaan toch voor een
stuk door de blik van de ander.”

2. Wat vindt u een belangrijke
eigenschap van uzelf?

“Ik ben nogal stress­bestendig, denk ik. Als iedereen strest, word ik rustig.
Ik kan nogal veel aan om me heen, word er zelfs vrolijk van. Ik ben ook nogal
volhardend, nogal gedreven, wat niet altijd even aangenaam is voor anderen. En
ik heb ook wel een gezonde, welgemeende fuck you in mij zitten. Ik ben niet
bang voor enige tegenkanting. Meer nog, ik vind het nogal aangenaam.”

3. Wat is uw passie?

“Tja, ik denk dat passie een beetje mijn passie is.
Taal, verhalen, onvermogen. Wat mensen drijft, dat is mijn passie. Ik ben heel nieuwsgierig naar ontmoetingen met anderen. Daarom wil ik
geen theater maken met de vier met wie ik ben afgestudeerd, maar wel met mensen
uit de hele wereld.

“Ik bekijk theater vanuit taal. Ik denk heel erg
vanuit taal of ­vanuit de afwezigheid van taal. Mijn thesis ging over ‘le
non-dit’ in het werk van Nathalie Sarraute (Franse schrijfster van
Russisch-Joodse origine, 1900-1999, red.
), over de subtekst dus, over
datgene wat niet wordt uitgesproken. In het falen van communicatie, waar
mensentaal tekort­schiet, daar ontstaat kunst, denk ik, omdat het zo wezenlijk
en dramatisch is.

“Het onvermogen fascineert mij. Onlangs zag ik On Chesil Beach (film uit 2018, van regisseur
Dominic Cooke, naar een roman van Ian McEwan uit 2007, red.
). Het is het
verhaal van een jong koppel dat er maar niet in slaagt tot elkaar te komen
tijdens de huwelijks­nacht. Hij wil seks, zij is er bang voor. De spanning
loopt op, hij komt klaar, zij is in alle staten, maar ze kunnen niet verwoorden
wat er in hen omgaat. Op een bepaald moment zie je hen allebei op het strand in
een heel ruime shot zich omdraaien en heel traag van elkaar wegwandelen, het
beeld uit. Ze zien elkaar nooit meer terug. In het drama van die scène zit voor mij alles. Het gaat over liefde, ondanks het complete
onvermogen om elkaar te vinden. Achteraf zegt hij dan ook: had ik maar gewacht,
had ik maar begrip getoond, ooit had ze wel willen vrijen met mij. Maar op dat
moment in zijn leven kon hij dat niet. Hij kon niet voorbij zijn eigen ego en
onvermogen kijken. Dat is schrijnend en mooi tegelijk. 

“Ik denk dat mensen elkaars onvermogen meer moeten
aanvaarden en begrijpen dat de ander, vanuit zijn beperkingen, een andere blik
op de wereld en het leven heeft.”

4. Is het leven voor u een cadeau?

“Ik leef graag en ik heb een goed leven. Ik heb veel
geluk rondom mij en ik mag dingen doen waarvan ik droom. Het leven is goed voor
mij. Ik weet niet of het leven mooi is. Wie zei me dat onlangs? Je leeft
eigenlijk niet het leven dat je wilt leven. De kunst is om tevreden te zijn met
wat zich aandient. Daarin volg ik Dirk De Wachter wel. Je moet trachten te leven op intuïtie en op een bepaald moment ook je beperkingen kunnen aanvaarden.
Anders word je diep ongelukkig.

“Is het leven
een cadeau? Ja dus, maar tegelijk schuilt in mij een diep­tragisch gevoel van
eenzaamheid. Af en toe steekt dat de kop op en word ik overvallen door
somberte. Ik cultiveer dat natuurlijk ook wel een beetje. Ik ben een nostalgicus. Verdriet ervaar ik als een vorm van geluk. Je
kunt geen geluk herkennen als je nooit verdrietig bent geweest. Ik zoek
verdriet vaak op, omdat het een heel intens gevoel is. Het doet je beseffen dat
je leeft. Eigenlijk ben ik niet zo graag gelukkig. Ik vind geluk een gevaarlijk streven.”

5. Welke kleine, alledaagse
gebeurtenis kan u blij maken?

“Mijn kinderen. Vrolijke kinderen in mijn omgeving maken mij blij.”

6. Wat is uw zwakte?

“Volgens mijn vrouw ben ik slordig en chaotisch, en
dat is waar. Ik kan ook vreselijk ongeduldig en koppig zijn. En ik heb wel wat
faal­angst, vind ik zelf, waardoor ik almaar nauw­gezetter en ­veel­eisender
word.

“Theater is altijd onvolmaakt. Theater is nooit van jezelf, het is groeps­werk.
Er zit altijd ruis op, acteurs doen dingen altijd anders. Theater is nooit af,
het is een levend organisme. Iedere voorstelling is anders. Een film, een
tekst, zijn op een bepaald moment af, theater is dat nooit. Het is dus per definitie vaak ­frustrerend. Bij theater werk je iedere
dag opnieuw naar dat ene moment toe waarop alles samenkomt. Theater is een
intense vorm van energie en als die juist zit, lijkt het alsof heel de kosmos
zich concentreert op die ene plek. Maar dat gebeurt niet iedere voorstelling.”

7. Waar hebt u spijt van?

“Op mijn zeventiende heb ik het met een meisje
afgemaakt aan de telefoon. Dertig jaar lang denk ik al: nee, dat was niet
proper. Ik wilde op reis vertrekken en dacht: maak er vlug een einde aan. Via de telefoon was gewoon de makkelijkste weg. Ik heb haar sindsdien
nooit meer gezien. Dat was lelijk van mij. Wie weet leest ze het… en
weet ze het nog. Wie Eva heet, mag zich ­aangesproken voelen.”

8. Wat is uw grootste angst?

“Dat mijn kinderen iets zou overkomen. Dat is een
irrationele ouder­angst.

“De dood ook natuurlijk. Ik denk dat iedereen bang is
voor dood of verlies. Die angst gaat bij mij nog verder: ik ben bang voor
aftakeling, niet meer kunnen doen wat ik nu doe, levenskwaliteit verliezen. Ik ben ook bang voor agressie en geweld. Ik ben ­pacifistisch van nature. Geweld staat haaks op ­menselijkheid en
beschaving.

“Soms droom ik dat ik gemarteld word. Martelen vind ik
het afgrijselijkste wat er is. Vroeger werd ik soms onwel in de bioscoop. Te
veel verbeelding, denk ik. Hebben jullie Cape Fear gezien (film van
Martin Scorsese uit 1991, red.
)? Op een bepaald moment is er een scène
waarin Robert De Niro naar bed gaat met de secretaresse van de advocaat die
ervoor zorgde dat hij twintig jaar onterecht in de bak moest zitten. Plots bijt
hij een stuk uit haar kaak. Dat overviel me zo dat ik de zaal moest verlaten.”

9. Wanneer hebt u het laatst
gehuild?

“Echt huilen met tranen overkomt mij zelden, maar ik
word vaak intens ontroerd. Echt genereus snikken moet heel bevrijdend zijn,
denk ik.

“Fictie handelt in verdriet. Zijn dat echte
tranen om Bambi? Zijn dat echte tranen om Chesil Beach? Natuurlijk, maar
tegelijk zijn ze het gevolg van een catharsis, van een dieper­liggend verdriet
dat ­aangeboord wordt. Bij On Chesil Beach schoot ik dus wel vol, ja.”

10. Wanneer bent u ooit door het
lint gegaan?

“De vraag is: wat betekent ‘door het lint gaan’? Ik
kan in een discussie wel heel erg emotioneel worden. Of boos. Of in een
situatie terecht­komen waarin het mij wit voor de ogen wordt, maar dan stop ik,
dan ga ik weg.

“Ik ben ooit eens tijdens een theatervoorstelling ­uitgevlogen
tegen het publiek. Ik speelde die ­monoloog twee, drie keer per dag voor zo’n
vijftig mensen, vaak leerlingen. Het gebeurde dan weleens dat jongens zaten te
babbelen en ik me de hele tijd voornam: niets zeggen, niets zeggen. Tot de bom
eens gebarsten is. Nu maak ik vooraf een afspraak: ‘Je mag slapen, of de zaal
verlaten, maar shut the fuck up, stoor de anderen niet’.

“Vroeger, toen ik nog alcohol dronk, kon ik weleens
onredelijk kwaad worden. Maar dat heb ik dus achter mij gelaten. Ik was het beu
om een paar keer per week half groggy in mijn bed te belanden.”

11. Welk kunstwerk heeft een grote
impact op u gehad?

“Goh, die vraag is onbeantwoordbaar hè. Van alles
natuurlijk. Als kind de muziek van Elvis Presley. Ik was acht jaar en luisterde naar
de singletjes van mijn vader. ‘Stuck on You’, een flut­song
van Elvis, ging recht naar mijn hart.

“Later de films Wild at Heart (1990, red.)
van David Lynch en Amarcord (1973, red.)van Federico Fellini. En
dan was er De avonden (1947, red.) van Gerard Reve. Toen ik in het zesde
middelbaar zat, gaf een leraar mij dat boek omdat hij dacht: die jongen kan wel
wat aan wat letteren betreft. De avonden heeft mij snoeihard getroffen,
maar waarom? Misschien door de eenzaamheid die ervan uitgaat, denk ik. Net als On
Chesil Beach
is De avonden een coming-of-age­verhaal. Dat zijn de
mooiste. De laatste pagina’s zijn zinderend, wanneer het hoofdpersonage een
catharsis bereikt en ondanks zijn worsteling met het leven tot een soort
aanvaarding komt: ‘Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven.’ Die passage is bijna
religieus. Na de verwijdering komt de aanvaarding: je ouders zijn
wie ze zijn. Hoe Reve dat beschrijft, heeft een grote indruk op mij nagelaten.”

12. Hebt u ooit een religieuze
ervaring gehad?

“Ja. Als kind was ik heel gelovig, ik ben zelfs
misdienaar geweest. (lacht) Maar religieuze ervaringen zijn voor mij
heel erg gelinkt aan kunst. In kunst kan een esthetische gewaarwording een ­religieus
karakter krijgen. Je hebt het gevoel dat alles samenvalt, dat de dingen
op hun plek vallen. Wie kunst heeft, zei Goethe, heeft religie, en wie geen
kunst heeft, heeft religie nodig.

“Ik heb het diepste
respect voor religie. We leven in een tijd waarin er een onwaarschijnlijk
dedain bestaat voor religie, vanuit een zogenaamd vooruit­gangs­denken, vanuit
een soort wetenschappelijkheid. Religie zou
achterlijk zijn. Dat is de grootste navel­staarderij die er bestaat.
Als je dat beweert, zeg je eigenlijk: ik, verlichte geest, ik ben superieur.
Voor velen wordt ­wetenschap een soort van fundamentalisme. 

“Religie komt van het Latijnse religare en
betekent opnieuw ­verbinden. Religie gaat dus over diepmenselijkheid. Ik geloof
in pluralisme. De enige uitweg om tot een samenleving te komen in deze tijd ligt in de
aanvaarding van het anders-zijn. Laat ­iedereen vrij. Ook in hun geloof.”

13. Hoe voelt u zich in uw lichaam?

“Nogal oké. Ik ben er niet heel erg mee bezig, maar
wil niet fat and fourty zijn, om Elvis te citeren, dus moet ik toch een
beetje opletten. In mijn geval maakt dat ‘opletten’ een groot verschil. Ik kan
nogal streng zijn voor mezelf. Toen ik onlangs las dat de nieuwe midlifer niet
langer een jonge vrouw en een moto wil, maar wel een sixpack, voelde ik me toch
een beetje betrapt.”

14. Wat vindt u erotisch?

“Kijken. Een blik. Oogcontact. Niet zozeer het
gezegde, als wel het niet-gezegde. Eerder het ­verhulde dan het niet-verhulde.
Een simpele ­aanraking kan heel erotisch zijn. Erotiek schuilt voor mij dus in
subtiliteit.”

15. Wat is uw goorste fantasie?

“Ik ga jullie moeten ontgoochelen. Het woord goor
associeer ik met iets wat je niet wilt. Goor is vies, schraal. En een fantasie is toch net iets wat je graag zou willen?”

16. Welk dier zou u willen zijn?

“Een kip. (lacht) Als kind had ik Engelse
kippen. Die dieren fascineren mij omdat ze je zo kunnen ­aankijken met een lege
blik. Ze leven helemaal in het nu. Dat lukt mij
niet.”

17. Hoe is de relatie met uw ouders?

“Zeer goed. Ik heb echt het geluk gouden ouders te
hebben die me alle vertrouwen hebben gegeven. Mijn moeder heeft me een sociale
affiniteit ­gegeven, mijn vader liefde voor literatuur, denk ik. Vertrouwen is
zo essentieel om te kunnen leven. Vertrouwen en het gevoel dat je iets waard
bent en dat je dingen kunt en lak mag hebben aan wat anderen denken. Ik had
onlangs een discussie met mijn dochter. Ze zei: ‘Maar dan lachen ze mij ­misschien
uit.’ En ik zei: ‘En dan? Who cares?’ Ik herinner me die mantra heel
vaak van vroeger. De groep die je uitlacht, is het ergste wat je kan overkomen
als je jong bent. Vertrouwen in jezelf is dus de basis om je te kunnen
ontplooien en om te kunnen uitvliegen. En daarvoor hebben mijn ouders mij alle
ruimte en steun gegeven.”

18. Hoe definieert u liefde?

“Euhm. Leonard Cohen zingt daarover: ‘Love is the only engine of
survival
’. (begint te zingen)

“Liefde, of het gebrek eraan, is alles. Elk verhaal, elk menselijk gedrag is terug te schroeven tot die twee
factoren. Elk ­vermogen of onvermogen komt daaruit voort, denk ik. Als je als kind geen liefde hebt gehad, is dat onherstelbaar. Je kunt je
eigen jeugd niet overdoen.

“Liefde is voor
mij een goede basis om van daaruit uit te vliegen, de vrijheid te ontdekken en
weer terug te keren. Liefde is genereus. Liefde is voor mij geven en niet krijgen, ook niets terug­verwachten.
Liefde is voor mij onvoorwaardelijk en belangeloos.

“Met mijn vrouw ben ik nu negentien jaar samen. Drie
jaar geleden zijn we getrouwd in Italië, op een mooie zonnige dag. Ik heb het gevoel dat onze relatie alleen maar beter wordt met ou­der
worden. De kinderen worden ook groter en maken nu actief deel uit van het
gezin. Het zijn niet enkel volgers meer, maar individuen met hun eigen
emotionaliteit en persoonlijkheid. Die inter­actie met opgroeiende kinderen
vind ik fantastisch. Maar ook een gezin blijft zoeken. Als kind kun je het
onvermogen of de beperkingen van je ouders niet begrijpen. Dat besef ik nu pas,
nu ik ouder ben. Het is aanleiding voor veel drama’s, denk ik.”

19. Bent u een goede vriend?

“Als het op tijd en kwantiteit aankomt, ben ik
ongetwijfeld een slechte vriend. Ten eerste heb ik te veel werk, ten tweede heb
ik een gezin met vijf kinderen. Je moet wel een moedige ziel zijn om ons nog te
willen uitnodigen om te komen eten. (lacht) Als we al een plekje zouden
vinden in onze agenda. Maar ik ben wel trouw, ondanks afstand, in ruimte en
tijd. En ook in mijn werk heb ik heel sterke relaties en vriendschappen opgebouwd.”

20. Hoe zou u willen sterven?

“Er zijn twee mogelijkheden. Ofwel val je ineens dood
en dat is goed voor jou, ofwel heb je een slepende ziekte en dat is goed voor
niemand, maar je kunt wel afscheid nemen. Ik zou willen sterven met zo veel
mogelijk levenskwaliteit, denk ik.

“Wat ik zou kiezen als laatste avondmaal? Ik eet heel
graag, ik kook ook graag, maar een laatste avondmaal? I don’t give a shit.”

21. Wat is voor u de hel op aarde?

“Sartre zei: ‘L’Enfer, c’est les autres.’ Dat
is een van de vele ­misbegrepen citaten uit de literatuur, omdat hij niet wilde
­zeggen: de anderen zijn de hel omdat ze jou de duvel aandoen, maar wel: de
anderen zien jou zoals zij jou wíllen zien en dat kun jij niet aan. Jij bestaat
enkel door de blik van de ander en dat leidt tot onbegrip. Onbegrip, gebrek aan
liefde, gebrek aan ­harmonie, maken mij ongelukkig. 

“Voor de rest zijn er wel wat plekken die voor mij de
hel op aarde kunnen zijn: Plopsaland, Ikea. Ik word daar onnozel van. En durf
me dan zo onhebbelijk en beschamend te gedragen dat ik al sinds lang niet meer
mee moet.” (lacht)

22. Hebt u zichzelf ooit betrapt op
racistische gevoelens?

“Neen. Op mijn school zat een Marokkaanse jongen. Van
het begin af aan voelde ik een soort nieuwsgierigheid naar hem omdat hij niet
meteen tot mijn leefwereld behoorde. Wij zijn beste vrienden geworden.

“Ik kan weleens vinden dat iemand zich stom gedraagt,
maar zal nooit generaliseren. En dat doet Jonathan Holslag bijvoorbeeld wel met
zijn uitspraak in de krant (‘Ik weet niet of die observatie bevestigd wordt
door cijfers, maar sinds enkele jaren ben ik steeds vaker getuige van
intimidatie tegen treinbegeleiders en kat-en-muis­spelletjes met zwartrijders,
en – vergeef me het sprongetje, maar het moet gezegd – meestal zijn het mensen
met een donkere huidskleur’, DM 18/8, red.
). Die redenering doet het
individu zo veel onrecht dat ik ze van een gigantische domheid vind. Eigenlijk
is het gewoon plat racisme. Het hoort zelfs niet in de krant.”

23. Wat betekent geld voor u?

“Ik ben niet gehecht aan materiële dingen. Mocht ik
morgen scheiden, ik zou alleen mijn computer en een paar boeken meenemen. Ik
heb niets en ik heb ook niets nodig. Ik gebruik alles tot het kapot is, en dan
nog, dan zeg ik: ah, het werkt nog half.” (lacht)

24. Wat is uw vreselijkste vakantie­herinnering?

“Op mijn achttiende heb ik in Frankrijk bij het duiken
mijn schouder ontwricht. Ik heb toen drie dagen alleen in het ­ziekenhuis van
Nîmes gelegen en dat was ontzettend eenzaam.”

25. Aan wie zou u hier uw mening
willen zeggen?

“Aan niemand, eigenlijk. Het interesseert me echt nul
de botten om mijn gedacht te zeggen aan Trump of Poetin. Ook aan Theo Francken
niet, omdat ik weet dat het geen enkele zin heeft.”



2018 – 9/11

Algemeen Posted on 2018-09-13 06:48:27

9 september 2001.



2018 – Loulou

Algemeen Posted on 2018-08-29 09:55:01



2018 – Paasverlof – Frankrijk – Spanje

Algemeen Posted on 2018-05-02 18:41:52

Volgt



2018 – Inez

Algemeen Posted on 2018-04-04 10:20:51

Ze werd door de KU Leuven weggekaapt van de Universiteit Maastricht om met een beurs van liefst 5,2 miljoen euro het Centrum voor Contextuele Psychiatrie uit de grond te stampen. Inez Germeys (46) uit Bilzen is dan ook niet de eerste de beste wetenschapper. Als toponderzoeker is ze een van de baanbrekers van de contextuele psychiatrie, waarbij patiënten niet langer alleen maar op de sofa worden ondervraagd, maar als expert van hun eigen ervaringen zichzelf opvolgen in het dagelijkse leven. Zelf bleef de hoogleraar psychiatrie niet gespaard van geestelijk onheil. “Ik maakte een burn-out door”, vertelt ze. “Hoe heftig en zwaar die ook was, het was een kans om met een aantal dingen te dealen.”

Met een hemelsbrede glimlach ontvangt Inez Germeys ons in haar kleine kantoortje, in de uithoek van een lange, hagelwit gelakte ziekenhuisgang van het verder aftandse Leuvense Sint-Rafaël. “Het was hier eerder vervallen toen we introkken”, vertelt Germeys, “maar ze hebben onze gang dan toch een beetje opgekalefaterd.” Het vervallene opkalefateren: het is Germeys niet vreemd, zij het dat in haar vak de menselijke psyche het lijdend voorwerp is. De hoogleraar psychiatrie heeft zich gedurende ruwweg een kwarteeuw in deze expertise kunnen bekwamen, eerst tijdens haar studies in Leuven, vervolgens aan de Universiteit Maastricht, om ten slotte weer thuis te komen in de Vlaams-Brabantse studentenstad. Professor Germeys is afkomstig van Edegem, maar woont al 22 jaar in Limburg, meer bepaald in Hees (Bilzen). Haar onderzoek in Maastricht noopte haar destijds om een plekje dichter bij het werk te zoeken. “Na al die jaren ben ik een volbloed Limburgse”, lacht Germeys. “Althans, mijn dochters zeker. Ze zijn alle drie in Limburg opgegroeid.” In Bilzen dus, op een steenworp van Maastricht waarnaar de jonge psychologe in 1995 verkaste om er te doctoreren. “Ik dacht dat ik er m’n doctoraat zou doen en that’s it. Maar ik ben er blijven hangen, zo’n twintig jaar. Tot ik kon terugkeren naar Leuven om er het Centrum voor Contextuele Psychiatrie op te starten.”

Vrouwelijke wetenschappers zijn op uw niveau niet dik gezaaid. Hebt u het glazen plafond van de academische wereld doorbroken?

“Dat denk ik wel. Maar het is nog altijd geen evidentie. In de hoofden van mensen – ook vrouwen – heerst nog altijd het beeld dat een onderzoeker een man in een grijs pak is. En ik betrap mezelf ook nog vaak op die gedachte. Als ik bijvoorbeeld een artikel lees van een prof, en de voornaam staat er niet bij, dan denk ik automatisch aan een man. Als ik dan ontdek dat het om een vrouw gaat, schrik ik daarvan. Maar daarnaast ervaar ik ook dat het best moeilijk is om vrouwen te motiveren om in het onderzoek actief te blijven. Ik zie bijvoorbeeld veel vrouwen na hun doctoraat afhaken. Omdat het zo’n competitieve wereld is, of omdat ze aan een gezin beginnen en daar voluit voor willen gaan. Dat vind ik wel jammer; het is een uitdaging voor de toekomst om competente vrouwelijke wetenschappers aan boord te houden.”

Was het van kindsbeen af al uw grote droom om wetenschapper te worden?

“Nee, ik wilde dierenarts worden. (lacht) Later ben ik psychologie gaan studeren met het idee om therapeut te worden, om mensen te helpen. Maar ik heb al vrij vroeg in mijn studie ontdekt dat ik zeer geïntrigeerd was door de wetenschappelijke kant. De theorie, de methodologie, de statistiek… Die dingen spraken mij heel erg aan. En dat is alleen maar zo gebleven.”

Na uw studies in Leuven trok u naar de Universiteit Maastricht, waar u de eerste professor ‘ecologische psychiatrie’ werd. Dat klinkt niet alledaags in de oren.

“Dat is zo. Bij ‘ecologisch’ denken mensen meteen aan bomen knuffelen en zo. (lacht) De term komt eigenlijk uit de ecologische psychologie, die handelt over de fundamentele interactie tussen de persoon en zijn omgeving. Maar sinds het woord ‘ecologie’ ook in andere contexten gebruikt wordt, werd die term een beetje onduidelijk. Vandaar dat we nu over contextuele psychiatrie spreken.”

In Maastricht doctoreerde u met onderzoek naar de stressgevoeligheid van patiënten met psychose. Iedereen weet dat cannabis de kwaal kan uitlokken. Hebt u er zich zelf ooit aan bezondigd?

“Nee, ik kan niet inhaleren. (lacht) Ik heb wel ooit eens op het punt gestaan om een stuk spacecakete eten, maar toen bleek dat ik zwanger was, en dus heb ik daarvan afgezien. Nu, ik vind het wel grappig dat je zegt: ‘Iedereen weet het’. Want dat is bijvoorbeeld een van de effecten van wetenschappelijk onderzoek: dat mensen intussen weten dat cannabis een rol kan spelen in de ontwikkeling van psychose. Tien jaar geleden wist het publiek dat dus nog niet. Een bewijs van het belang dat wetenschappelijk onderzoek gebeurt én naar buiten komt.”

Uw avontuur in Maastricht eindigde eind 2015, toen u na 20 jaar onderzoek weggekaapt werd door de KU Leuven om met een budget van meer dan 3 miljoen euro het nieuwe Centrum voor Contextuele Psychiatrie op te starten…

“Het is uiteindelijk zelfs 5,2 miljoen euro geworden.”

Ik wilde nog zeggen dat 3 miljoen een uitzonderlijk hoog ‘transferbedrag’ is. 5,2 miljoen is gigantisch.

“Wel, in Vlaanderen kunnen wetenschappers meedingen naar de Odysseusbeurs van het Fonds Wetenschappelijk Onderzoek, die ernaar streeft om buitenlandse toponderzoekers naar hier te halen. Ik besef nu plots dat het nogal vreemd klinkt dat ik mezelf zo noem. (lacht) Dat is een echte competitie, die beurs wordt je niet zomaar in de schoot geworpen. De consequentie is dat dat écht grote bedragen zijn, omdat ze je moeten toestaan om effectief een lab op te starten en uit te bouwen. Ik had voor mijn project 5,2 miljoen aangevraagd, maar uiteindelijk werd ik derde, en zou ik dus ‘maar’ 3,3 miljoen krijgen. Tot bleek dat de tweede in de competitie had afgehaakt, en dus had ik toch recht op die 5,2 miljoen.”

Dat moet uw ego strelen.

“Jazeker, ik was daar uiteraard blij om. Maar ik was ook blij voor mijn vak, want de psychiatrie is eigenlijk chronisch ondergefinancierd, zeker wat betreft het wetenschappelijk onderzoek. Als je bijvoorbeeld vergelijkt met de somatische geneeskunde (de lichamelijke geneeskunde, in tegenstelling tot de psychische, nvdr.), is het altijd een gebied geweest waar veel minder geld naartoe ging. Dus ik vond die beurs ook wel een erkenning en een boostvoor ons vakgebied.”

Wat doet dat nieuwe onderzoekscentrum precies?

“Ons onderzoek vertrekt vanuit de zienswijze dat psychiatrische klachten ontstaan in interactie met de omgeving, vandaar ook de benaming ‘contextuele’ psychiatrie. En als we die klachten willen begrijpen, moeten we ze niet alleen onderzoeken tijdens een consult bij de psychiater of psycholoog, maar ook in interactie met de omgeving. Daartoe hanteren we de experience sampling-methode, waarbij patiënten in het dagelijkse leven hun probleem in kaart gaan brengen. Ze gebruiken daarvoor een app op hun smartphone, die op willekeurige tijdstippen een signaal geeft, waarna de patiënten rapporteren hoe ze zich op dat moment voelen. Tegelijkertijd peilt de app dan ook naar waar ze zijn, met wie, in welke omgeving, enzovoort. Zo krijg je een gedetailleerd beeld van wat de context is, en hoe de patiënt zich daarin voelt en gedraagt. Daar doen we onderzoek naar.”

Eigenlijk zegt u dat het dagelijkse leven van een patiënt de psychiater of psycholoog vaak ontglipt. Maar een patiënt kan toch ook gewoon bij de psychiater op de sofa vertellen hoe het met hem gaat?

“In de praktijk blijft het daar ook vaak bij, dat de patiënt tegen de psychiater vertelt hoe het hem de afgelopen weken is vergaan. Maar dat heeft beperkingen. Om te beginnen zijn je herinneringen gekleurd: hoe precies weet jij vandaag nog hoe je je twee weken geleden op die bepaalde dag voelde? Ik vergelijk het een beetje met suikerziekte: de bloedspiegel van een diabeticus wordt ook niet slechts eenmaal per maand bij de huisarts gemeten. Nee, de huisarts geeft je een apparaatje mee waarmee je thuis of op je werk op verschillende tijdstippen per dag je suikerspiegel kan meten.”

U zei eerder daarover: “We moeten in de psychiatrie de zwarte doos van het dagelijkse leven openen”.

“Klopt, we moeten toegang krijgen tot het leven van de psychiatriepatiënt. Want net als bijvoorbeeld de bloedsuikerspiegel van een diabeticus, kunnen psychische klachten heel erg variëren van moment tot moment. Bovendien zijn mensen in het algemeen heel slecht in staat om hun eigen patronen te zien, omdat je nu eenmaal geen afstand van jezelf kan nemen. Onze methode, waarbij je in het ‘nu’ informatie over jezelf moet geven, kan bijdragen om wél een beter algemeen beeld te krijgen.”

Eén op de vier mensen krijgt vroeg of laat af te rekenen met psychische problemen, en toch rust er nog steeds een zwaar stigma op: ‘psychische klachten zijn een teken van zwakte’.

“Tja, er wordt heel weinig over gepraat. Al moet ik wel zeggen dat er in Vlaanderen veel mooie initiatieven zijn, zoals bijvoorbeeld Te Gek!?, de organisatie die psychische problemen bespreekbaar wil maken. En toch, psychische klachten blijven iets waar je niet over praat.”

Hoe kan het toch dat er anno 2018 nog steeds zo’n huizenhoog taboe bestaat?

“Ik denk dat mensen psychische problemen als een soort van persoonlijk falen zien. Als het henzelf of hun kinderen overkomt, denken mensen vaak: ‘We hebben iets fout gedaan’. En dat is heel erg jammer. Je zou een psychische aandoening eerder moeten zien als een signaal: ‘Er loopt iets mis, een persoonlijke crisis, maar ik krijg nu wel de mogelijkheid om iets te veranderen.’ Als je het op die manier zou formuleren, dan kan je positiever naar je probleem kijken, als een kans om te groeien. Al is het natuurlijk niet altijd zo simpel. Soms is het probleem gewoon te zwaar. En dan is het zeker geen teken van zwakte dat iemand met klachten blijft worstelen, daar wil ik zeer duidelijk in zijn. Dan is het aan ons om die mensen te helpen een plek te vinden in onze maatschappij, al dan niet met beperkingen.”

Hebt u zelf al eens te kampen gehad met een psychische problematiek?

“Ja, ik heb een burn-out gehad, in 2013. Die heeft mij doen besluiten om andere horizonten op te zoeken, en dat heeft geleid tot mijn komst naar Leuven.”

Durfde u zelf met anderen te praten over uw burn-out?

“Dat is een goede vraag, want het klopt: ikzelf heb er inderdaad ook niet zo veel over gesproken. Wel met familie en goede vrienden. Maar bijvoorbeeld tijdens de volleybalwedstrijden van mijn dochters, heb ik het nooit verteld tegen de andere moeders die ik nochtans ook goed ken. Dus ja, ook bij mij heerste het grote taboe. Ik heb er mezelf net trouwens op betrapt, toen je de vraag stelde: ‘Zou ik het vertellen of niet?’ Aan de andere kant ben ik eigenlijk wel blij dat ik die burn-out heb doorgemaakt, want daardoor ben ik zelf ervaringsdeskundige geworden. Ik weet nu dus hoe heftig en zwaar het kan zijn, maar ik heb geen spijt dat ik het heb meegemaakt. Ik heb echt het gevoel dat die burn-out voor een stuk een ontwikkeling was, een kans om met een aantal dingen te dealen.”

Ondertussen heeft Vlaanderen al decennialang een van de hoogste zelfmoordcijfers van Europa. Hoe slecht zijn wij bezig?

“In dat opzicht natuurlijk niet goed. Het is een zeer complex gegeven. (denkt na) Ik denk dat het wel wat te maken heeft met het feit dat wij een volk van binnenvetters zijn. Mensen spreken – zoals daarnet al gezegd – niet zo snel hun problemen uit. We zijn ook zeer prestatiegericht, en dat begint al op de schoolbanken. Dat lijdt tot veel druk, veel stress…”

Men zou dan denken dat het tij te keren valt door meer in te zetten op preventie in plaats van behandeling.

“Dat sowieso, dat is heel belangrijk. We moeten zeker evolueren naar meer preventie, naar een vroegtijdige detectie en dus ook behandeling van problemen. Maar het landschap van de psychiatrie is in België erg versnipperd. Als jongeren met psychische problemen te maken krijgen, dan is het echt niet evident om hun weg te vinden. Al worden er heel mooie initiatieven genomen, zoals TEJO, Therapeuten Voor Jongeren. Dat is een heel laagdrempelige hulpverlening in de vorm van inloophuizen waar jongeren gratis en anoniem kunnen aankloppen. Ze krijgen dan van vrijwillige therapeuten maximaal acht sessies, waarna men de jongere eventueel de weg kan wijzen in de reguliere hulpverlening.”

Alleen: Limburg blijft achter, want er is in onze provincie geen TEJO-huis.

“Inderdaad, je moet in Limburg maar een jongere zijn die hulp nodig heeft. Waarmee ik wil zeggen dat er wel enkele goede initiatieven zijn, maar het zou eigenlijk veel breder moeten. En de hulpverlening in het algemeen moet laagdrempeliger. De adolescentie is immers een heel belangrijke periode, we weten dat dan het grootste deel van de psychische aandoeningen ontstaat. Als we daar vroegtijdig kunnen ingrijpen, dan kunnen we op langere termijn veel problemen vermijden.”

Helaas is onze zorg daar niet aan aangepast. Op een bepaald moment wordt zo’n jongere 18 en dan verdwijnt hij of zij uit de jeugdpsychiatrie om te moeten overstappen naar de volwassenenpsychiatrie. Maar daar loopt het vaak mis.

“Ja, dat is een probleem. Net in de meest kwetsbare periode, tussen het 15de en 25ste levensjaar, zit er een enorme breuklijn in ons zorgsysteem. Veel jongeren vanaf 18 vinden hun weg niet binnen de volwassenenpsychiatrie en verdwijnen zo uit het zicht. Niet alleen in Vlaanderen, maar in veel westerse landen is dat zo. Je merkt dan ook dat er internationaal veel vraag is naar een hervorming van dat systeem.”

U bent constant in de weer met de geestelijke gezondheid van anderen. Neemt u uw werk ook mee naar huis?

“Ik werk veel, maar ik heb geleerd om op vrijdagavond het knopje op ‘uit’ te zetten, en het pas maandag opnieuw aan te zetten. Al moet ik toegeven dat ik op zaterdagochtend soms toch weer die laptop durf vast te nemen. Maar ik probeer een goeie werk-privébalans te houden. Ik heb een gezin met drie kinderen, dus als mijn man en ik in het weekend ook nog met ons werk bezig zouden zijn, zou dat ondoenbaar zijn.”

Dus het cliché dat proffen zeven dagen op zeven in hun ivoren toren aan het werk zijn, klopt niet?

“Ik denk dat dat cliché komt uit de tijd dat enkel mannen proffen waren, en thuis een vrouw hadden die alleen het gezin draaiende hield. (lacht) Die mannen moesten niet – en nu ga ik stoute dingen zeggen – efficiënt werken, want ze konden de vrijheid nemen om hun werk over zeven dagen te spreiden. Ik denk dat de huidige generatie, en dan heb ik het niet alleen over de vrouwen, gewoon efficiënter werkt. Waarmee ik bedoel: harder tijdens de week en minder in het weekend.”

Uw man is ook hoogleraar, in de filosofie. Hebben jullie elkaar op de unief leren kennen?

“Nee! In jeugdcafé ‘Het Varken’ in Edegem, wellicht de meest onwaarschijnlijke plek waar twee latere proffen elkaar kunnen leren kennen. (lacht) Het is eerder toevallig dat we beiden academici zijn geworden.”

Waar hebben twee academici het aan de keukentafel zoal over?

“Dat vragen veel mensen. Maar het gaat meestal over wie de kinderen gaat halen, of wie er zal koken. Gewoon, de dingen waar de meeste andere mensen het over hebben. Al moet ik toegeven dat wij het ook wel vaker over werkgerelateerde dingen hebben. We hebben bijvoorbeeld al enkele publicaties samen. Het is leuk dat we allebei onze eigen expertise hebben, maar we hebben ook veel raakvlakken.”

Jullie hebben drie tienerdochters van 16, 18 en 19. Durven zij weleens rebelleren, of is die periode voorbij?

“Nee, die is nog niet voorbij. (lacht) Het zijn drie kritische, welbespraakte jongedames die momenteel een heel boeiende leeftijd hebben. Zeer interessant om te zien hoe ze hun leven zelf beginnen vorm te geven. Maar ze durven onderweg zeker wel tegen ons in te gaan.”

En komt in mama Inez dan de psychologe naar boven om bepaalde situaties te analyseren of te ontmijnen?

“Mijn kinderen zeggen soms van wel. ‘Oh nee, daar is de psycholoog weer’, klinkt het dan. Dus ja, dat durven ze wel.” (lacht)

Tot slot: u hebt op uw 46ste al een indrukwekkend parcours achter de rug. Wat mag ik u nog toewensen op professioneel vlak?

“Wel, dat we onze experience sampling-methode ook in de klinische praktijk kunnen gaan toepassen. Want ik doe wetenschappelijk onderzoek om iets te kunnen betekenen voor de patiënten van morgen, en misschien ook al voor die van vandaag. Ik zou het heel erg jammer vinden als ik op het einde van mijn carrière zou moeten zeggen dat ik op wetenschappelijk vlak een schitterend parcours heb gereden, maar dat het in de praktijk niets heeft opgeleverd.”

En op persoonlijk vlak?

“Ik hoop nog heel lang een gelukkige moeder te mogen zijn, met een fijn gezin en een fijne man. En vooral: dat ik dat zo veel mogelijk mag beseffen. Geldt dat niet voor ons allemaal?”



2018 – Sammie jarig

Algemeen Posted on 2018-03-10 16:45:47

Op 6 maart 2018 werd onze Sammie 1 jaar.



2018 – Maddy

Algemeen Posted on 2018-03-09 05:45:34

Afscheid van Maddy Annaert op 7 maart 2018.

Ik wil graag een paar woorden zeggen bij het overlijden van Maddy Annaert – eigenlijk is het Maddy Vlegels, maar ik ben er van overtuigd dat 99% van de mensen haar kennen als Maddy Annaert … vandaar. Maddy was lid van het Edegems Volkskunst Komitee en als woordvoerder van deze v.z.w. wil ik graag afscheid nemen van haar.

Ik leerde Maddy zowat 35 jaar geleden kennen. Bij het toenmalige Volksdansfestival zochten ze een nieuwe presentator en men kwam daarvoor bij mij terecht. Op een mooie zomerse avond moest ik mij komen voorstellen aan het toenmalige bestuur van de v.z.w.: Bea en Rik Bruloot, Jan Verhaeverbeke, Jos en Maddy Annaert.

Het ging er daar ernstig aan toe en ik moest bewijzen dat ik iets wist van geschiedenis, cultuur en wereldpolitiek vooraleer ik werd aanvaard … maar het lukte en vanaf die dag ken ik Jos en Maddy …

Het viel mij onmiddellijk op dat Jos en Maddy geen tafelspringers waren, maar stille werkers.

Met hun beiden waren ze in die tijd in het Edegems Volkskunst Komitee verantwoordelijk als secretaris, penningmeester, selectie groepen en verantwoordelijke voor de gastgezinnen … 4 functies die later door veel meer mensen zouden worden opgenomen, maar Jos en Maddy deden dat onder hun tweetjes … Niet één dag, niet één week, niet één maand, maar gedurende tientallen jaren. Frieda, Paul, Veerle, Annie, Chris en An die later deze functies zouden overnemen, weten als geen ander wat een huzarenstuk Jos en Maddy gedurende al die jaren hebben waargemaakt

Zoals in elke vereniging ging ook het EVK wel eens door stormachtige tijden, met discussies en meningsverschillen maar er was altijd één constante rustgevende factor: Jos en Maddy.

En het valt me op hoe vaak ik hier Jos en Maddy zeg …. maar dat was een begrip, je had Jos en je had Maddy … maar je had ook Jos en Maddy … en als er gevraagd werd waar de vergadering doorging, was het niet bij Jos en niet bij Maddy, maar bij Jos en Maddy … waarmee ook meteen gezegd is hoe zij bij mekaar hoorden … waar Jos was, was Maddy en waar Maddy was, was Jos en toen ze op latere leeftijd een beetje sukkelachtig werden, was het mooi om te zien hoe ze allebei een beetje sukkelden maar samen waren ze sterk, samen konden ze nog alles … samen.

Het liefste wat Maddy deed was omgaan met de gastgezinnen van het wereldDANSfestival.

Het was elk jaar opnieuw een hele klus om voldoende gastgezinnen te vinden, maar dan ging Maddy wat zij noemde: puzzelen. En puzzelen dat was een hele speciale techniek die alleen zij beheerste en waarbij zij mensen die hadden gezegd dat ze dat jaar geen gastgezin konden zijn toch kon overhalen om mee te doen. Zij was dan op zoek naar ‘beddekes’ …. en zo leerden we Maddy ook kennen, altijd vriendelijk maar ook heel doortastend, doelgericht tot ze haar zin kreeg.

Het computertijdperk is aan Maddy voorbijgegaan, maar zij had haar eigen methode: een fiche systeem waarop zij nauwgezet bijhield welk gastgezin in welk jaar – tussen 1975 en 2016 – van welk land gastgezin was geweest van jongens of meisjes of een echtpaar … ze wist het allemaal. Sterker nog in 80 % van de gevallen wist ze het uit haar hoofd. Veerle en Annie die later haar taak overnamen stonden vol bewondering voor haar fenomenale geheugen. Zij werden ook regelmatig bij Maddy uitgenodigd … om eens te komen babbelen … en als ze naar huis gingen, had Maddy vaak vriendelijk, doortastend, doelgericht haar zin gekregen …

Met verjaardagen had Maddy ook iets speciaals en velen onder u zullen bij hun verjaaardag een attent telefoontje gekregen hebben van Maddy. Zelf kreeg ze bij haar verjaardag op 9 december, kaartjes van uit meer dan 60 landen.

De laatste jaren kreeg Maddy een beetje problemen met haar gezondheid maar dat veranderde niets aan haar interesse voor het wereldDANSfestival en toen ze voor een paar jaar kort werd opgenomen in Immaculata, net in augustus tijdens het festival, hebben een paar medewerkers haar heel gelukkig gemaakt, door haar in een rolstoel naar de seniorennamiddag te brengen, waar ze bijna meer aandacht kreeg van het talrijke publiek dan de optredende groepen.

Uteraard heeft Maddy het wereldDANSfestivalEDEGEM altijd vertegenwoordigd in de gemeentelijke cultuurraad en bij de CIOFF, het internationale overkoepelende orgaan voor festivalorganisatoren.

Wij leven jammer genoeg in een tijd waar cultuur niet meteen het waardevolste is in onze samenleving en twee jaar geleden is haar geliefde wereldDANSfestivalEDEGEM – na 41 jaar – spijtig genoeg om financiele redenen moeten eindigen. Het is dan ook haast symbolisch dat we nu vandaag afscheid moeten nemen van de vrouw die ooit mee aan de wieg stond van deze prachtige organisatie.

Ik wil eindigen met woorden van dank, woorden van respect, woorden van waardering.

Bedankt Maddy voor je goed humeur, je energie, je gastvrijheid.

Door jouw leven heb je gedurende 40 jaar Edegem op de kaart gezet. Dank zij jou klinkt Edegem in vele landen en alle continenten als een gemeente waar vriendelijke mensen wonen, waar het goed is om te leven. Onze slogans: Edegem een festival van vreugde en vriendschap … Edegem waar de wereld zich thuis voelt … kwamen bij jou tot leven … de vreugde en de vriendschap kon je aflezen op je gelaat en bij jou was iedereen welkom.

Maddy bedankt voor alles en maak je geen zorgen, we zullen Jos niet vergeten.

Namens het Edegems Volkskunst Komitee

Bob Germeys

Rouwpagina: http://bobgermeys.be/maddy.html



2018 – Vette dinsdag

Algemeen Posted on 2018-02-15 17:24:19

Vandaag is het dus vette dinsdag, het gevecht tussen Carnaval en Vasten, tussen den Dikke en den Dunne, feesten en uitstellen, goesting en controle, tussen schr…okop en schraalhans. het is een dag van overgang, transformatie en strijd die in deze tijden, merkwaardig genoeg, bijzonder actueel is geworden, denk maar aan tournée minérale of de dagen zonder vlees van een tijdje terug. zit er niet al te diep in ons een misprijzen verborgen over onze ‘train de vie’? iets wat Simon Schama ziet als ‘overvloed en onbehagen’ (waarmee hij de zeventiende eeuw in de Nederlanden omschrijft in een magistraal boek)?
vasten is een fascinerend ritueel en het verlangen naar zuiverheid dat daarmee gepaard kan gaan zou kunnen wijzen op de ongemakkelijke verhouding die we vaak hebben met ons lichaam dat vet opstapelt, grote hoeveelheden voedsel verstouwt en zo op suiker kickt dat het vernederend wordt. gisteren las ik nog dat ‘vlees’ het nieuwe ‘roken’ aan het worden is. we transformeren, we ondergaan, we zoeken naar andere manieren om dat lichaam te disciplineren en ziektevrij te houden, wat keer op keer, helaas, een ijdele onderneming blijkt. tot op zekere hoogte – en de dogmatici zullen allicht steigeren – is het spel. we spelen, we doen alsof, gedoemd als we zijn om consequent gedrag heimelijk te minachten.
kijk hoe Bruegel de strijd tussen Carnaval en Vasten ziet. dit is het centrale gedeelte uit een groter schilderij dat hij in 1559 heeft geschilderd. kijk hoe lamlendig die strijd is aan beide kanten. kijk bijvoorbeeld naar de rijrichting van de tuigen waar de dikke en de dunne op zitten, dit is geen steekspel of zelfs maar een ontmoeting, ze rijden elk een andere kant uit en passeren elkaar maar half. in feite wordt er iets opgevoerd, het is doen alsof, geënsceneerd, het is een spel. de wereld is een decor, lijkt hij te zeggen, een achtergrond voor ons etaleren van lusten en lasten. hoe meer ge kijkt, hoe meer ge denkt: maar als dit een spel is, hoe is de mens dan écht voor deze schilder? tenminste: die vraag is een mogelijke reactie. ik denk meer en meer dat Bruegel aanstellerij als de essentie van de mens beschouwt, een stoet van passies en lusten, waanzin en blindheid, die onvermijdelijk eindigt bij de dood. mijn liefde voor deze schilder wordt elke dag groter.

Jeroen Olyslaegers



2018 – Onmacht

Algemeen Posted on 2018-01-09 07:54:23

Maar zeg het dan toch, partijvoorzitters van de meerderheid! Zit niet bang te staren naar die opiniepeilingen, electorale prognoses en dreigementen zoals hieronder. Ja, we weten het: de enige die lijkt te gaan profiteren van vervroegde verkiezingen is de N-VA. Maar is dat werkelijk een reden om opnieuw te zwijgen? Is dat werkelijk een reden om ook nu enkel electoraal te redeneren? Sta je daarmee aan de juiste kant van de geschiedenis?

Zeg het dan, in godsnaam. Hier, ik zal u het voorzeggen. U mag mij gratis plagiëren: ‘Welja, met deze beslissing kan de regering vallen en is de kans reëel dat wij stemmen verliezen. Maar echt, wij verliezen liever verkiezingen dan idealen. Wij verliezen liever zetels dan principes. Wij geloven dat politiek niet enkel over winst gaat, maar ook over waarden. Wij geloven niet enkel in politiek leiderschap maar ook moreel leiderschap. Martelen en folteren, daar doen wij niet aan mee. Samenwerken met een volstrekt totalitair regime, daar doen wij niet aan mee. Schenden van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens, daar doen wij niet aan mee. Als wij voor die principes moeten betalen, so be it. Zij zijn het waard. De geschiedenis duurt langer dan de komende vier jaar.’

Het alternatief is dat Theo Francken ootmoedig toegeeft dat hij een zware inschattingsfout heeft gemaakt, zowel bij dat terugsturen naar Soedan als dat voorliegen van de Wetstraat. Dat zou hem sieren. Misschien krijgt hij dan alsnog een kans om zijn beleid te ontdoen van verbale brallerigheid en te focussen op een van de moeilijkste dossiers van deze tijd: het vinden van een moeizaam evenwicht tussen de rechten van het individu en de mogelijkheden van een gemeenschap, tussen de acute noden van vandaag en de grote uitdagingen van de komende decennia.

Beide scenario’s zijn eervol. Maar laat ons alstublieft ophouden met dat beschamende welles-nietes-spelletje dat nu overblaft wordt door het beredeneerde dreigement van een partijvoorzitter. De vraag is niet of de NVA onklopbaar is. De vraag is of de politiek enkel uit cynisme kan bestaan. Zegt u het maar.

David Van Reybroeck



2018

Algemeen Posted on 2018-01-03 16:06:36



Isolde

Algemeen Posted on 2017-12-18 09:23:12



Winterwondermarkt

Algemeen Posted on 2017-12-18 07:29:41



Website

Algemeen Posted on 2017-12-02 22:05:25

Deze week heb ik mijn website op Facebook gezet.

Niet iedereen zal dit even verstandig vinden, want ik geef me behoorlijk bloot op deze manier. Maar ik heb niks te verbergen en ik sta achter elke letter die ik schreef.

Na 20 jaar het gesproken woord in toneelgroep Talkatief en het Staltheater en 30 jaar presentatie van het wereldDANSfestivalEDEGEM, geniet ik er nu van om me in geschreven taal uit te drukken.



Radio 2

Algemeen Posted on 2017-11-29 17:50:05

Naar aanleiding van de nieuwe website Psychosenet.be kwam Inez op bezoek bij
De Madammen om te vertellen over haar onderzoek naar psychose aan de KU Leuven.

Knap gedaan Inez!



Viert de liefde

Algemeen Posted on 2017-03-23 18:55:28

“Viert de liefde”: de tekst die Kristin Verellen voorlas in Maalbeek

Viert de liefde
22 maart
Dit is ook m’n verjaardag
Op eerste gezicht is er niets te vieren
En toch viert de liefde

De liefde
Het broze en onbreekbare lijntje dat ons verbindt met onze geliefden tot over de dood
De liefde die me nog dagelijks doet breken… in tranen
De liefde die me toch weer doet opstaan, met meer kracht dan er in dit lijf is
De liefde die ons uit onze schuilplaatsen doet komen om ons verdriet en hoop met elkaar te delen
De liefde die maakt dat we in elkaars ogen kunnen kijken en daar naast de ander ook onszelf zien
De liefde die maakt dat we elkaar kunnen ontmoeten over de verschillen heen
De liefde die maakt dat we gewoon ons zelf kunnen zijn, en zo ook de andere anders laten zijn.
Want zonder verschil geen echte ontmoeting. En zonder ontmoeting geen liefde.

De liefde ook die ons uit onze huizen doet komen om samen te komen in cirkels
Cirkels waarin we luisteren naar ons hart en onze stem laten horen
Cirkels waarin we onszelf terugvinden in contact met elkaar en met de stilte in ons en rondom ons
Cirkels waarin we ons herinneren dat samenzijn er is om ons te helen en niet om ons kapot te maken

We zijn geboren verbonden met de andere. In het begin zelfs één met onze moeder.
Het leven leert ons eerst autonoom te worden, en dan te leven in verbondenheid met elkaar.
Soms lijkt het dat we beide zaken kwijt zijn. Dat we terug hebben te leren onze autonomie te herwinnen en in verbondenheid de weg van ons leven te gaan.
Zodat het afscheid op het einde ons niet scheidt.
Zodat er in de zucht tussen geboorte en dood, een beetje liefde kan zijn en mag blijven.
Als we niet de keuze hadden over waar en hoe we op deze wereld zijn gekomen, dan hebben we alvast de keuze over hoe we onze weg naar het einde maken en welke herinnering we achterlaten bij de anderen.
Ja, we hebben de keuze.
Ik nodig jullie uit om elkaar en jezelf te onmoeten in één van de komende verbindende Cirkels van We have the choice.

Kristin Verellen

http://deredactie.be/permalink/1.2930512



Charity

Algemeen Posted on 2017-03-13 07:35:32

R.I.P. Charity.

Met ontzetting vernemen wij het overlijden van Charity H.Kuluse – Shaka Zulu – Zuid-Afrika. Charity was in 2012 bij ons in Edegem tijdens het wereldDANSfestivalEDEGEM.



Stephen R. Covey

Algemeen Posted on 2017-02-27 17:51:07

7 Habits of Highly Effective People – Stephen R. Covey

1. Be proactive

2. Begin with the end in mind

3. Put first things first

4. Think win/win

5. Seek first to understand, then to be understood

6. Synergize

7. Sharpen the saw



Michael Van Peel

Algemeen Posted on 2017-02-19 07:49:19


Michael Van Peel overleeft 201520142013 2012



10 Rules for success

Algemeen Posted on 2017-01-22 10:26:02

01. Keep moving forward
02. Be authentic
03. Work hard
04. Don’t be afraid to fail
05. Choose your own path
06. Earn success
07. Take your role seriously
08. Enjoy the balance
09. Do what is hard
10. Have fun


https://youtu.be/RdePbLi8-ao



Michelle & Barack

Algemeen Posted on 2017-01-21 07:28:22

What makes a good citizen?
Democracy is all about showing up, diving in, and staying at it. But how? Here at the Obama Foundation, we’re just getting started on what good citizenship in the 21st century means.

Your thoughts and ideas will make our Foundation a better, more powerful force for good. We can’t wait to hear what you’re thinking.

Share your stories with us. Tell us what issues you care about. Let us know what people, organizations, and companies inspire you to be a good citizen.

https://www.obama.org/share-take-action/



Obama of Trump

Algemeen Posted on 2017-01-19 06:26:15



Confucius

Algemeen Posted on 2016-12-11 06:54:57


All things have a beginning and an end. So it is with mankind: there is a beginning and end to all human affairs. He who understands what is a beginning and what is an end is closer to the truth. — Confucius



Dat ik je mis

Algemeen Posted on 2016-12-10 14:44:38

Je kust me, je sust me, omhelst me, gerust me
Je vangt me,
Verlangt me
Oneindig ontbangt me
Je roept me
Je hoort me
Je redt en verstoort me
Gelooft me,
Berooft me
Verstikt en verdooft me

Je ademt en leeft me
Siddert en beeft me
Vertrouwt me,
Beschouwt me als mens
En weerhoudt me
Van bozige dromen
Die op komen dagen
De eenzame vragen van eindig geluk

Met je krullen
Als nacht
Hoe je praat, hoe je lacht
Hoe je stem zo dichtbij als een engel verzacht
In mijn dromen doorstromen,
Oneindige leegtes
Je remt me
Je temt me
Je roert en beweegt me

Ik mis je
Ik mis je
Ik grijp je, ik gris je
Ik wil je
Bespeel je,
Ik roer en beveel je
Om bij me te blijven
In donkere nachten
Niet meer te smachten naar jou

Laat me los
Ik moet nu alleen
En houdt me vast als het nodig is
In gedachten
Ik zoek je in alles om me heen
Maar al denk ik soms dat het zo beter is
Kan ik het niet helpen dat ik je soms mis

Ik smoor je
Bevroor je
Verlos, en verloor je
Weg naar een andere plek maar ik hoor je
Omarm je
Verwarm je
Ik zie je en voel je
Ik aai je
Ik streel je
Ik knuffel en kroel je

Je rijpt me
Begrijpt me
Verwart en misleidt me
Het schrikt me soms af
Hoeveel ik op je lijk nu

Mijn glimlach
Mijn tranen
Mijn liefde voor leven
Het spijt me van alles
Kom help en bevrijd me

Laat me los
Ik kan het alleen
Maar houd me vast als het nodig is
In gedachten
Ik vind je in alles om me heen

Maar al denk ik soms dat het zo beter is
Kan ik het niet helpen dat ik je mis

Ik kus je
Ik sus je
Ik doof en ik blus je
Je blijft heel dichtbij me
Maar in mijn hoofd rust je

Maaike Ouboter



Maaike Ouboter

Algemeen Posted on 2016-12-10 14:37:45

“Je hoeft je niet noodzakelijk af te schermen van verdriet”

De tien waarheden van Maaike Ouboter

Eén keer Dat ik je mis zingen: meer moest Maaike Ouboter (24) drie jaar geleden niet doen om zich in ons collectief geheugen te nestelen. Nu donderdag treedt ze op in de Arenbergschouwburg in Antwerpen. Wijzer en meer ervaren, maar nog altijd met de woorden van haar oma in het achterhoofd: “Denk nooit dat je het allemaal begrepen hebt.”

Laat ik beginnen met een understatement: Maaike Ouboter houdt van nuances. Tijdens ons twee uur durende gesprek corrigeert, preciseert en herformuleert ze net zolang tot al haar woorden op de juiste plaats staan en alleen een laag overvliegende straaljager nog zou kunnen beletten dat ik haar begrijp. Dat er een hemelsbreed verschil is, zegt ze bijvoorbeeld, tussen En hoe het dan ook weer dag wordt – de mooie titel van haar debuutalbum – en ‘Na regen komt zonneschijn’ – de populaire dooddoener.

Dat het niet is omdat ze ten behoeve van ons gesprek tien levensbeschouwelijke statements heeft neergepend, dat ze die zelf ook elke dag in de praktijk brengt. Of hoeft te brengen. En dat ze een stuk feller, levenslustiger en af en toe ook lomper is dan mensen op basis van haar in weemoed gedrenkte liedjes denken.

Dezelfde gelaagdheid demonstreerde ze ook al toen ze drie jaar geleden deelnam aan het tv-programma De beste singer-songwriter van Nederland. In Dat ik je mis, het nummer waarmee ze alle harten in de Lage Landen aan het gloeien kreeg, mengde ze vele emotionele kleurtinten. Als één woord niet volstond, gebruikte ze er een hele resem: ‘Je kust me, je sust me, omhelst me, gerust me / Je vangt me, verlangt me, oneindig ontbangt me.’ En terwijl haar stem zong over ‘bozige dromen en eenzame vragen’, vertelden haar ogen dat ze malgré tout blijmoedig in het leven staat.

Ze zat nog op de middelbare school toen haar beide ouders overleden. Dat verlies sloeg een krater in haar ziel, die wat haar betreft niet tijdens elk interview bezichtigd moet worden. Maar tijdens onze tête-à-tête in het Antwerpse Grand Café deSingel neemt ze me er op eigen initiatief mee naartoe: de afwezigheid van haar ouders is nu eenmaal aanwezig in haar tien waarheden. “Ik heb al een paar keer moeten ondervinden dat het leven van de ene dag op de andere voorbij kan zijn. Dat verandert je kijk op de dingen.”

Ik vraag of haar snotneusleeftijd het formuleren van levenswijsheden in de weg zat. “Ik heb me een paar keer afgevraagd of mensen bij het lezen van mijn zogenaamde waarheden niet hoofdschuddend zouden mompelen: ‘Ach, meisje toch…’ Maar tegelijk dacht ik: misschien word ik maar 30, heb ik het grootste deel van mijn leven nu al achter de rug en kan ik dus wél voor een ervaringsdeskundige doorgaan. Daar heb ik me dan maar aan vastgeklampt. (lacht) Al vind ik het altijd heel moeilijk om de stap te zetten van twijfelen naar weten. Ik vraag me vaak af: ga ik hier nu een standpunt over innemen of blijf ik lekker nog wat weifelen?”

Ze had graag ook een oneliner over de liefde geschreven, zegt ze. Maar dat mysterie liet zich bij nader inzien moeilijk verzoenen met het concept ‘waarheden’. Gelukkig zingt ze wel over de liefde. Zoals in Als het kon, met die wondermooie, steeds terugkerende zin ‘Ik had me zo graag willen vergissen in jou’. Romantiek ontdaan van naïviteit: genuanceerder kan een liefdesverklaring niet zijn.

1 Je Kunt Een Keuze Niet Altijd Terugdraaien. Maar Je Kunt Altijd Wel Weer Een Nieuwe Keuze Maken.

“‘As is verbrande turf’, zei mijn oma altijd. Waarmee ze bedoelde: wat gebeurd is, is gebeurd. Het heeft geen enkele zin om de klok te willen terugdraaien. Heb je een keuze gemaakt die je achteraf bekeken misschien beter niet had gemaakt? Verlies je dan niet in ‘had ik maar zus of had ik maar zo’-gedachten, maar maak gewoon een nieuwe keuze. Spijt is een waardeloze emotie. Als iets niet lukt, doe je gewoon iets anders.

“In 2012 ben ik zes maanden naar Australië gegaan. Daar had ik op voorhand lang over getwijfeld. Ik had in die periode veel verdriet en vroeg me af: ‘Is het wel een goed idee om in die gemoedsgesteldheid zo ver van huis te zijn? Wat als ik me eenzaam voel? Wat als het helemaal niet leuk wordt?’ Nu weet ik dat elke poging om van tevoren dat soort vragen te beantwoorden verspilde energie is. Ik had gewoon meteen op het vliegtuig moeten stappen. En als ik me in Australië ongelukkig had gevoeld, had ik gewoon vroeger dan gepland kunnen terugkeren. Het was helemaal niet erg geweest om te moeten toegeven: ‘Okee, dit is niks voor mij, ik ga iets anders doen.’ Hoe sneller je beseft dat je na elke keuze ook weer een andere keuze kunt maken, hoe minder moeilijk het maken van keuzes wordt. En hoe meer je in je leven van alles gaat ondernemen.”

2 Niets Is Zoals Het Was, Maar Slechts Zoals Het Herinnerd Wordt. (Ramón del Valle-Inclán, Spaans schrijver)

“Het verleden is een subjectieve aangelegenheid. Kinderen uit eenzelfde gezin kunnen hun jeugd op een totaal verschillende manier beleefd hebben. Stel: wij zijn broer en zus en we hebben thuis allebei enorm veel liefde gekregen. Het is perfect mogelijk dat jij die liefde als een zegen hebt ervaren en een heel gelukkige jeugd hebt gehad en dat ik die liefde als beklemmend heb ervaren en een veel minder gelukkige jeugd heb gehad. Ieder zijn waarheid, weet je wel.

“En toch gaan ruzies vaak over hóé iets gebeurd is. ‘Het is zo gegaan.’ ‘Nee, het is zus gegaan.’ Zinloze discussies. In plaats van te zeggen ‘Zo was het’, kun je beter zeggen: ‘Zo was het voor mij’. Maar die nuance wordt in gesprekken haast altijd vergeten. De subjectiviteit van het verleden wordt zelden erkend.

“Mensen hebben gewoon de neiging om feiten veel te belangrijk te vinden. Persoon A zegt: ‘God bestaat.’ Persoon B zegt: ‘God bestaat niét.’ Maar eigenlijk doet het er helemaal niet toe of God nu bestaat of niet. Veel belangrijker is de vraag: waarom is het voor persoon A zo belangrijk dat God wél bestaat en voor persoon B dat hij niét bestaat?”

Ik vraag welke herinneringen haar geheugen het langst bewaart: de goeie of de slechte. “Ik denk vooral terug aan de goeie dingen die ik heb meegemaakt. En dat is heel fijn, maar ik zou soms ook de minder goeie dingen willen terughalen. Zeker als het over mijn ouders gaat. Ik herinner me hen als gelukkige, liefdevolle en warme mensen. En dus denk ik: zo moet ik ook zijn. Alleen kan ik dat niet altijd opbrengen: er zijn dagen waarop ik alles kut vind en helemaal niet zo gelukkig ben. Op die dagen heb ik het nare gevoel dat ik mijn ouders geen eer aandoe: ik ben immers niet even goed en vrolijk als hen. Als ik me ook hun slechte momenten zou herinneren, zou ik makkelijker mijn eigen dipjes kunnen relativeren.”

Is haar bovengemiddelde talent voor melancholie het gevolg van het vroegtijdige afscheid van haar ouders? “Ik denk het wel, ja. Ik heb van mijn ouders heel veel liefde gekregen. Maar jammer genoeg is die liefde er nu niet meer. Of toch niet in dezelfde vorm. De verleiding om erop terug te blikken, is dus groot.

“Los daarvan projecteer ik mijn eigen emoties nogal snel op andere mensen. Een man die alleen in een café zit, heeft voor mij automatisch iets melancholisch. Terwijl de man in kwestie misschien lekker zit te chillen en denkt: héhé, eindelijk alleen.” (lacht)

3 Veel Mensen Luisteren Om Te Kunnen Antwoorden, Niet Om Te Kunnen Begrijpen.

“Gesprekken zijn niet altijd échte gesprekken. Sommige mensen luisteren alleen maar naar anderen om daarna weer zo snel mogelijk over zichzelf te kunnen beginnen. Anderen willen dan weer krampachtig bewijzen dat ze iets intelligents kunnen toevoegen aan wat hun gesprekspartner zonet gezegd heeft of voelen de noodzaak om kritiek te geven. Mensen vergeten vaak gewoon te luisteren om te begríjpen. Dat is jammer.”

Maar wél handig als je graag ruziemaakt, zeg ik. Als je iemand schaakmat wil argumenteren, is begrijpen nergens goed voor. “Ik vind ruziemaken heel moeilijk. Het liefst van al zou ik nu en dan een time-out inroepen om na te denken over wat er allemaal gezegd is om vervolgens met een doordachte repliek op de proppen te komen. Maar het format van een ruzie leent zich daar natuurlijk niet toe. Als iemand iets tegen je roept, kun je moeilijk terugschreeuwen: ‘IK MOET HIEROVER NADENKEN, OK?!!'” (lacht)

4 De Kracht Van Het Verder Komen, Is De Verwondering.

“Er wordt vaak lullig gedaan over verwondering. Alsof mensen die zich ergens over verwonderen naïevelingen zijn die in hun vrije tijd bomen knuffelen. Verwondering hoeft helemaal niet kinderlijk of zweverig te zijn. Het is vooral de gave om oorspronkelijk te denken. Om mensen, plaatsen en dingen niet automatisch in te delen op basis van wat je al kent, maar om nieuwsgierig te zijn en je oordeel uit te stellen. Als je alles al denkt te weten, mis je heel veel. Het kan zelfs leuk zijn om ook het bekende opnieuw te leren kennen. Zo zie je vaak nog eens wat anders.”

5 Kinderen Observeren De Wereld Met Open Ogen. Tot Ouders Ze Leren Dat Ze Niet Mogen Staren. En Zo Leren We Af Om Echt Te Kijken.

“Deze waarheid ligt in het verlengde van de vorige. ‘Staren’ staat hier voor: ongegeneerd nieuwsgierig zijn. Kinderen kunnen dat heel goed. Ze gaan weleens met grote ogen voor je staan om in een razend tempo vragen op je af te vuren: ‘Hoe heet jij?’, ‘Hoe oud ben jij?’, ‘Ben je getrouwd?’, ‘Waarom heb jij een groene broek aan?’ Heel veel ouders zeggen dan: ‘Stop daarmee, dat is onbeleefd.’ Maar waarom zou vragen stellen onbeleefd zijn? Waarom zou een kind niet nieuwsgierig mogen zijn? De bestemmeling van het vragenvuur kan toch nog altijd zeggen: ‘Daar geef ik liever geen antwoord op?’

“Het is natuurlijk een cliché om te zeggen dat kinderen goed zijn en dat het kwaad er pas later insluipt. Zo zwart-wit is het niet. Maar kinderen zijn wel per definitie oorspronkelijk. Ze hebben nog niet geleerd wat sociaal zogenaamd aanvaardbaar is. Ik ken mensen die allergisch zijn voor dat ‘kinderen zijn toch zo puur’-gelul. Maar eigenlijk houden ze niet van het waardeoordeel dat aan die puurheid gekoppeld wordt. Want om de vaststelling zelf – dat kinderen zich over de wereld verwonderen – kun je niet heen.”

Denkt ze weleens na over wat voor moeder ze zou willen zijn mocht ze later kinderen krijgen? “Nee, niet echt. Maar ik denk wel dat je met kinderen meer kunt bespreken dan de meeste mensen lijken te denken. Als er iets lastigs besproken moet worden, zeggen volwassenen vaak: ‘Niet waar de kinderen bij zijn!’ Maar kinderen begrijpen meer dan je denkt. Mijn neefje van vier vroeg me onlangs: ‘Waar zijn jouw ouders?’ Ik antwoordde nogal zuinig: ‘Die zijn er niet.’ Waarop hij: ‘Zijn ze dood?’ Ik dacht even na en zei: ‘Ja, ze zijn dood.’ ‘Ben je nu verdrietig? Je ziet er namelijk niet verdrietig uit.’ ‘Op dit moment ben ik niet verdrietig, nee. Maar op andere momenten dan weer wel.’ Nou, dat begreep hij allemaal perfect. En ik dacht: dit gesprek is te gek. Waarom deed ik er in het begin moeilijk over? Er is geen enkele reden waarom ik de dood van mijn ouders niet met mijn neefje van vier zou bespreken.”

6 Zonder Verandering Zouden Er Geen Vlinders Zijn.

“Sin cambios no hay mariposa: die zin stond op een servetje dat ik ooit van iemand kreeg in een café in Barcelona. Een mooie beeldspraak vind ik dat. Ik lees erin dat je moet accepteren dat de dingen per definitie veranderen. Verandering hoort bij het leven. Het heeft weinig zin je daartegen te verzetten.

“Zou jij aan een relatie beginnen als je op voorhand wist dat die relatie over een halfjaar alweer voorbij zou zijn? Ja? Ik ook. Maar sommige mensen dus niét. En dat is zonde. Want waarom zou je er in godsnaam niét aan beginnen? Als die relatie iets is wat je op dat moment echt heel graag wilt? Oké, op het moment dat de relatie eindigt, ga je je verdrietig voelen. Maar van dat verdriet ga je ongetwijfeld ook weer iets opsteken. Dus daar hoef je je niet noodzakelijk van af te schermen.

“Ik hou écht van verandering. Als een relatie voorbijgaat, vind ik dat wel erg, maar niet in die mate dat ik denk: ‘Ik zou deze episode graag uit mijn leven schrappen.’ Nee, laat dat hoofdstuk er maar gewoon in. Met inbegrip van alle fouten en stommiteiten.”

Als ze vrede heeft met veranderingen in haar leven, kan ze dan ook makkelijk afscheid nemen? “Toen ik na mijn reis in Australië weer op het vliegtuig naar Nederland stapte, brak mijn hart. Ik heb de hele vlucht gehuild, miste de mensen die ik ginds had leren kennen, had totaal geen zin om terug naar huis te gaan. Dat verdriet heeft me een tijdje vergezeld, maar toch duurde het niet zo lang voor ik besefte: wat ik in Australië heb meegemaakt, zal ik nooit meer niét hebben meegemaakt. Al die herinneringen hou ik voor de rest van mijn leven bij. En ik kan er altijd in bladeren. Zo ben ik al bij al nog vrij snel opnieuw vrolijk geworden.” (lacht)

7 Het Gaat Niet Zozeer Om Het Verbeteren Van De Samenleving, Maar Om Het Máken Van Een Samenleving. (Simon Allemeersch, Gents kunstenaar)

“Ik ben begaan met de wereld waarin ik leef. We zijn hier niet enkel om onszelf gelukkig te maken en dan weer op te krassen. Het is eerbaar om de wereld te willen verbeteren.

“Maar volgens de Gentse kunstenaar Simon Allemeersch moeten we ophouden met te denken in termen van ‘een betere wereld’. ‘Als we het over verbetering hebben’, zegt hij, ‘hebben we het eigenlijk over groei. Over meer, hoger, mooier, langer, gezonder. En dat is niet zo nuttig. We zouden beter een mentaal nulpunt creëren. Niet refereren aan wat er al is, maar gewoon beginnen met de vraag: hoe willen we op dit moment met elkaar samenleven? Dat opent de mogelijkheid om een aantal dingen helemaal anders aan te pakken.’ En hij heeft gelijk. Als je van een maagdelijk wit blad vertrekt, denk je op een andere manier na over de wereld dan wanneer je de huidige samenleving als referentiepunt neemt. Dat vond ik een heel inspirerend inzicht.”

Ik vraag of de staat van de wereld bij machte is haar gemoedsgesteldheid te beïnvloeden. “Soms wel. Wat me bijvoorbeeld zorgen baart, is dat veel mensen het plots weer een goed idee vinden om overal muren te gaan bouwen. Terwijl we het er nog niet zo lang geleden over eens waren dat muren beter afgebroken worden. Dat stemt me weleens somber.”

8 Het Is Een Kwestie Van Durven, Meer Niet. Dat Geldt Voor Alle Kunst, Dus Ook Voor Die Van Het Leven. (Arthur Japin in Vaslav)

Ze vertelt dat de quote van Arthur Japin haar eraan herinnert dat ze niet alleen in haar leven, maar ook in haar kunst meer risico’s moet nemen. Ik vraag haar of ze als songwriter al durft om alle schaamte van zich af te werpen. “Het lukt me steeds beter om op een waarachtige manier te schrijven over wat ik voel, ook al is dat bij momenten best confronterend. Ik laat me tegenwoordig ook minder leiden door wat critici van een nummer zouden vinden. Het gebeurt dat er tijdens het schrijven van een liedje plots woorden door mijn hoofd flitsen die mensen in hun beoordeling van mijn muziek ooit gebruikt hebben. ‘Zeikmuziek’. Of: ‘aanstellerij’. Vroeger verlamde me dat. Nu probeer ik me daar niks meer van aan te trekken.”

9 Je Mag Ook Lelijke Dingen Maken.

“Liedjes schrijven is een ingewikkeld proces. Bij mij toch. Ik zit mezelf vaak in de weg. Als ik aan een nummer begin, denk ik soms: misschien wordt het wel een lelijk nummer. En alleen al die gedachte is genoeg om te stoppen met schrijven en iets anders te gaan doen.

“Maar niet alles wat ik maak, moet meteen mooi, goed en succesvol zijn. Er is niks mis met het maken van een lelijk liedje. Je kunt nog altijd besluiten om het niet te delen. Het maken van muziek is iets heel anders dan het delen van muziek. Dat onderscheid is belangrijk.

“Als ik schrijf, ga ik diep. Ik tuimel in het moment, dompel mezelf volledig onder in mijn nummers. En als ze dan klaar zijn, kom ik weer naar boven en sta ik er haast verwonderd naar te kijken: ‘O kijk, daar zijn ze.’ Dan lijken die liedjes plots zo klein.”

10 Het Leven Zit Vol Schijnbare Tegenstellingen.

“Als ik zeg: ‘Ik zou hier heel graag weg willen’, is de kans groot dat jij antwoordt: ‘Dus je bent hier niet gelukkig?’ Als ik zeg: ‘Ik ben toe aan verandering’, is het niet denkbeeldig dat jij zegt: ‘Dus je houdt niet van je leven zoals het nu is?’ Terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Het leven zit vol tegenstellingen die er eigenlijk geen zijn. Soms moet je dingen loslaten om er grip op te hebben. Soms moet je angst voelen om minder bang te worden. En soms moet je eerst naar rechts gaan om links te eindigen. Dat lijkt allemaal tegenstrijdig en onnatuurlijk, maar dat is niet zo. We moeten ons dus verzetten tegen het denken in tegenstellingen. Als we dat niet doen, verliezen we een hoop nuances. En kunnen we elkaar nooit écht begrijpen.”

Maaike Ouboter

Geboren in Gouda, op 12 januari 1992
Werd bekend na haar auditie in De Beste Singer-Songwriter van Nederland
Brak door met het nummer ‘Dat ik je mis’
Debuutalbum: En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt
Werkte samen met Joost Zweegers van Novastar
Zong op de uitvaart van prins Friso
De YouTube-video van ‘Dat ik je mis’ werd al bijna 12 miljoen keer bekeken
Woont in Amsterdam



What-how-why

Algemeen Posted on 2016-12-06 07:57:40

How great leaders inspire action. Simon Sinek

Waarom zijn sommige organisaties wel succesvol en anderen niet? In zijn model ‘The Golden Circle’ (ook wel ‘Start with why’) gaat Simon Sinek uit van drie niveaus waarop organisaties en mensen opereren: wat je doet, hoe je het doet en waarom je het doet. Zijn stelling is dat meestal de derde vraag onderbelicht blijft en daarmee écht succes uitblijft.

Volgens Sinek raak je mensen alleen als je de waarom-vraag kunt beantwoorden en als het geloof daarin overeenkomt met het geloof (hoop) van de mensen. Waarom draait niet om winst te maken. Dat is het resultaat. Bij ‘waarom’ draait het om je purpose. Waar doe je het voor? Waarom bestaat je organisatie? Pas als het duidelijk is waarom een iemand of een organisatie iets doet, kunnen mensen erin geloven.

Een mooi voorbeeld van zijn visie is het antwoord op de vraag waarom mensen kiezen voor een Apple computer:

“Als Apple zoals elk bedrijf zou zijn, zou hun marketing boodschap als volg klinken:
We maken grote computers. Ze zijn gebruiksvriendelijk. Wil je er een te kopen? …
Hier is hoe Apple communiceert: In alles wat we doen, dagen wij de status quo uit, wij geloven in anders denken. De manier waarop wij de status quo uitdagen, is door het maken van prachtig ontworpen producten, eenvoudig te gebruiken, en gebruiksvriendelijk.
En toevallig zijn het grote computers. Wil je er een kopen?”

Zijn hele verhaal heeft hij beschreven in het boek ‘Start with Why: How Great Leaders Inspire Everyone to Take Action’, maar is ook in onderstaande video te bekijken.

https://youtu.be/qp0HIF3SfI4

Martin Luther King zei: I have a dream … niet … I have a plan …



Ingewikkeld

Algemeen Posted on 2016-12-04 06:50:01

Documentaire van Marie De Hert en Ellen Pollard, n.a.v. de Te Gek!?-campagne.

Ingewikkeld vertelt het unieke levensverhaal van Sven. Het is tevens een universeel verhaal over leven met een psychose.

Het is het verhaal van een man die, na jarenlange strijd, een manier heeft ontwikkeld om met zijn psychische aandoening te leven door middel van kunst, verbeeldingskracht en innovatie. Sven is echtgenoot, vader en kunstenaar. Hij worstelt met een bipolaire en schizo-affectieve stoornis waardoor hij lange periodes van zware psychose heeft gekend. Sven is er, na jarenlange strijd in de psychiatrie, in geslaagd om een kwalitatief bestaan te leiden en een gezin met kinderen te onderhouden.

https://www.canvas.be/ingewikkeld

http://weekend.knack.be/lifestyle/radar/documentaire-ingewikkeld-over-leven-met-psychoses-we-willen-de-mens-en-niet-het-label-tonen/article-normal-778479.html



Jan Terlouw

Algemeen Posted on 2016-12-02 09:21:21

2016 is nog niet helemaal achter de rug. Maar Jan Terlouws passage aan de tafel van De wereld draait door krijgt al zeker een plekje in mijn top 10 televisiemomenten van het jaar. De talkshow werd even totaal stilgelegd voor de Nederlandse schrijver en ex-politicus. Terlouws passioneel pleidooi leek wel een regeringsmededeling: kijkend recht in de camera. Zoals onze koning op 21 juli, maar dan werelds, openhartig en zonder autocue. Na zijn toespraak draaide hij zich een kwartje richting de jeugd in de studio. “Ik heb een prachtig leven gehad, ik wil dat jullie dat ook hebben.”

http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/367395

http://www.dm.be/s/axc9ef671/1cLDsa



Loving Vincent

Algemeen Posted on 2016-11-26 11:40:40

Loving Vincent is the world’s first fully painted feature film. Written & Directed by Dorota Kobiela & Hugh Welchman, produced by Poland’s.

https://youtu.be/yQZvzHmAXhc

http://lovingvincent.com/



Trump

Algemeen Posted on 2016-11-09 10:17:38

Donald Trump is de nieuwe president van de USA.

http://deredactie.be/permalink/1.2815714

http://deredactie.be/permalink/1.2815741

http://deredactie.be/permalink/1.2815618

http://deredactie.be/permalink/1.2815661



Clinton of Trump

Algemeen Posted on 2016-11-08 08:11:50

Vandaag 8 november kiezen de Amerikanen hun nieuwe president.

Hoe dit werkt kan je hier lezen: http://deredactie.be/permalink/1.2809553

Hopelijk worden we morgen niet wakker in een nachtmerrie …



Welkom

Algemeen Posted on 2016-11-01 08:51:02

Welkom op mijn blog.